Kayseri’nin Soğuk Sabahlarında Bir Hayal: Jandarma Olmak
Merhaba! Radyoumut sayfasında bugün “Jandarma kaç puan YKS” konusunu tüm yönleriyle ele alıyoruz.
Şehir, Sessizlik ve İçimde Büyüyen Bir Ses
Kayseri’de sabahlar hep sert başlar. Hava ne kadar güneşli olursa olsun, içeriye sızan bir soğuk vardır. Penceremin kenarında buhar olur, dışarı baktığımda apartmanların arasına sıkışmış hayatları görürüm. Ben 25 yaşındayım. Bu yaşta insanın bazı kararları netleşmiş olur derler ama benim içimde hâlâ sürekli değişen bir pusula var.
Günlük tutmayı severim. Kâğıda yazdıklarım bazen beni benden daha iyi tanır. Bugün de defterimin ilk sayfasına şunu yazmışım: “Bir insan kaç kere yeniden başlar?”
Cevabı yok.
Ama kafamın içinde yıllardır dolaşan bir başka soru var: Jandarma kaç puan YKS?
Bu soru bir arama cümlesi değil benim için. Bir umut cümlesi. Bir çıkış kapısı. Bir “belki olur” ihtimali.
YKS Geceleri ve İçimde Büyüyen Baskı
YKS’ye hazırlandığım zamanları hatırlıyorum. Aslında “hazırlanmak” kelimesi bile eksik kalıyor. O dönem yaşamakla savaşmak arasında gidip geliyordum.
Sabah erken kalkar, çayımı koyar, masaya oturur ve saatlerce sorular çözerdim. Ama bazen sorular değil, düşünceler yorardı beni. Özellikle akşamları… Sessizlik çöktüğünde, herkes uyuduğunda zihnim daha çok konuşmaya başlardı.
“Ya olmazsa?”
“Ya puanın yetmezse?”
“Ya hayalin sadece bir hayalse?”
İşte o anlarda internete girip tekrar tekrar aynı şeyi yazardım: Jandarma kaç puan YKS?
Sanki doğru cevabı bulursam hayatım da düzelecekmiş gibi hissederdim. Ama her seferinde farklı bir tabloyla karşılaşırdım: değişen puanlar, farklı yıllar, belirsizlikler… Net bir cevap yoktu. Bu da beni daha çok geriyordu.
Kayseri Otogarında Bir Gün
Bir gün otogara gitmiştim. Herkes bir yerlere gidiyordu. Bazıları üniversiteye, bazıları işe, bazıları da belki sadece kaçmaya.
Bankta otururken önümden üniformalı birkaç jandarma geçti. Adımlarında garip bir düzen vardı. Sanki dünya onların etrafında değil, onlar dünyanın düzeniymiş gibi yürüyordu.
O an içimde bir şey kıpırdadı.
“Ben de olabilir miyim?” diye düşündüm.
Telefonumu çıkardım ve tekrar yazdım: Jandarma kaç puan YKS?
Bu kez cevap aramıyordum aslında. Kendimi ikna etmeye çalışıyordum.
Hayal Kurmanın Ağır Yükü
Hayal kurmak güzel bir şey derler. Ama kimse hayalin ağırlığından bahsetmez.
Benim hayalim jandarma olmaktı. Düzensiz bir hayatım yoktu belki ama içimde hep bir eksiklik vardı. Disiplin, aidiyet, bir amaç… Bunlar bana çekici geliyordu.
Ama hayal kurarken bile insanın önüne gerçekler çıkıyor.
Bir gün bir arkadaşım sordu:
“Ciddi misin sen bu işte?”
“Evet,” dedim.
“Peki Jandarma kaç puan YKS biliyor musun?”
Sessizlik oldu.
O an anladım ki, bu soru sadece benim değil, birçok kişinin hayaliyle gerçeği arasına duvar örüyordu.
Gece Defteri ve İç Hesaplaşma
O gece defterime uzun uzun yazdım. Sayfalar doldu.
“Ben neden bu kadar çok istiyorum?”
“Bu istek benim mi, yoksa sadece kaçış mı?”
“Başarabilir miyim?”
Sonra yine aynı cümle:
Jandarma kaç puan YKS?
Bu kez sadece bir bilgi arayışı değildi. Kendime bir sınır çiziyordum. O puanın altında kalırsam sanki hayatım kapanacak gibi hissediyordum.
Ama sonra bir şey fark ettim: Belki de mesele puan değildi. Belki de mesele, benim ne kadar dayanabildiğimdi.
Başarısızlıkla İlk Yüzleşme
Sınav sonucu açıklandığında ekranı uzun süre izledim.
Rakamlar vardı sadece.
Ne umut vardı içinde, ne de hayal.
O an içimde bir şey kırıldı ama ses çıkarmadı. En tehlikelisi de buydu zaten.
Telefonumu açtım. Parmaklarım otomatik olarak yazdı:
Jandarma kaç puan YKS?
Ama bu kez bakmadım bile sonuçlara. Çünkü biliyordum, cevaplar değişmiyordu. Değişen sadece benim içimdeki şeydi.
Hayal kırıklığı.
Kayseri’de Yürürken Düşünmek
Bir akşam Erciyes’in rüzgârı yüzüme vururken yürüyordum. Ellerim cebimde, kafam dolu.
İnsan en çok yürürken düşünür derler. Doğru.
O an fark ettim ki, jandarma olma isteğim sadece bir meslek değilmiş. Düzen istemişim. Güvende hissetmek istemişim. Kendime bir yer aramışım.
Ve yine aynı soru geldi aklıma:
Jandarma kaç puan YKS?
Ama bu kez farklı bir anlamla. Sadece bir kapı değil, bir yön sorusuydu artık.
Umutla Yeniden Başlamak
Hayatta bazı şeyler ilk denemede olmaz. Bunu kabullenmek zor ama gerçek.
Yeni bir düzen kurmaya başladım kendime. Sabahları daha erken kalktım. Daha disiplinli çalıştım. Ama bu kez sadece puan için değil, kendim için.
Defterime şunu yazdım:
“Eğer bu yol benim yolumsa, bir şekilde yürürüm.”
Ve sonra küçük bir not daha:
Jandarma kaç puan YKS? artık korkutucu bir soru değil, sadece bir hedefin teknik detayıydı.
İçimdeki Değişim
Zaman geçtikçe fark ettim ki, insan sadece hedefe ulaşarak büyümüyor. Beklerken, düşerken, yeniden kalkarken büyüyor.
Ben de değiştim.
Eskiden bu soruyu yazarken içim sıkışırdı. Şimdi ise daha sakinim. Çünkü biliyorum ki puanlar değişebilir, sistem değişebilir, ama insanın kararlılığı kalırsa yol bir şekilde açılır.
Kayseri’nin sokaklarında yürürken artık daha farklı bakıyorum insanlara. Herkesin içinde görünmeyen bir mücadele var.
Son Defter Sayfası
Bugün defterimi açtım ve son sayfaya şunu yazdım:
“Bir zamanlar tek bir soruya sıkışmıştım. Şimdi o soru bana yol gösteriyor.”
Ve altına küçük bir not daha düştüm:
Jandarma kaç puan YKS?
Ama artık bu soru bir korku değil.
Bir başlangıç.
Önerdiğimiz İçerik: Jamaika'nın en önemli müzisyeni kimdir ?